Hassan Jarfi: "Een kind is een geschenk dat je moet nemen zoals het is"

Author: 
Inge Poelemans - Zaman Vandaag

 

Vader van vermoorde Ihsane Jarfi:

'Een kind is een geschenk dat je moet nemen zoals het is'

Vorige week dinsdag stelde Merhaba de documentaire Roots & Wings voor in De Centrale in Gent. Deze film is een gevoelig portret over homoseksualiteit in een islamitisch milieu. Ook Hassan Jarfi, islamleraar en vader van de omwille van zijn geaardheid vermoorde Ihsane Jarfi, doet in de film zijn verhaal. 

 

 

Hassan Jarfi - Foto © sudinfo.be

Drie Belgische jongeren van Marokkaanse origine getuigen in Roots & Wings, een documentaire op initiatief van Merhaba, een beweging die zich inzet voor holebi, transgender, queer en interseks personen uit etnisch-culturele minderheden. Nostalgisch blikken de jongeren aan het begin van de film terug op hun jeugdjaren: hoe ze hun vakanties doorbrachten in Marokko, of in een park in Brussel. Ze vertellen hoe mooi het was om deel uit te maken van een grote familie en gemeenschap.

Toch was er in hun jeugd al gauw iets dat hen begon te dagen: ze voelden zich anders dan alle anderen. Maar pas toen ze beseften wat dat anders zijn inhield, begon hun echte zoektocht. Hun geaardheid plaatste hen in een voortdurende worsteling, in de eerste plaats met hun omgeving, die hun geaardheid maar moeilijk een plaats kon geven. Maar ook met zichzelf lagen ze in de knoop: 'Wie ben ik? Waar wil ik naartoe met mijn leven?' waren altijd terug kerende vragen. 

Als rode draad door deze getuigenissen, loopt het verhaal van Hassan Jarfi, een islamleraar die op een wel heel drastische manier in het reine moest komen met de homoseksualiteit van zijn zoon Ihsane, die in mei 2012 op brutale wijze vermoord werd. Zijn moord wordt beschouwd als de eerste officiële homofobe moord van België. Ook Hassan had al snel door dat zijn zoon op jonge leeftijd moeilijk aardde tussen zijn leeftijdsgenoten. Toch praatte hij met zijn zoon niet over wat hij eigenlijk al lang wist. Daar heeft hij nu veel spijt van. ''Daar heb ik een fout gemaakt. Ik had hem bij me moeten nemen en zeggen: 'Ik weet dat je anders bent, maar dat verandert niets tussen ons.' Maar ik kon de stap niet zetten, omdat ik er zelf nog niet van overtuigd was.''

Stilzwijgen

De jaren nadien hullen vader en zoon zich in stilzwijgen: ''Hij wist dat het ergste dat me kon overkomen als islamleraar, was dat mijn zoon een homo was. Daarom schaamde hij zich ook.'' De documentaire toont video-opnames van Ihsane als kind en adolescent door de jaren heen. Ze brengen de stilte tussen vader en zoon op een ontroerende manier in beeld: Hassan hield van zijn kind, zag hoe het opgroeide, maar kon het gesprek met hem niet aangaan over dat wat hem echt dwars zat.

Na Ihsanes dood kwam het besef voor Hassan dat net hij als vader het beste bewijs was voor het feit dat Ihsanes homoseksualiteit geen keuze was: ''Ik heb hem voor mijn ogen zien geboren worden en opgroeien. Het was geen keuze. Hij is zo geboren. Als kind wist hij nog niet eens wat homoseksualiteit was.''

Een grote troost voor Hassan kwam er van een islamgeleerde, die vanuit de gemeenschap enkele vragen kreeg over de dood van Ihsane: ''Is Ihsane wel een moslim? Moeten we nog wel voor hem bidden? Hij is toch als homo gestorven?'' De geleerde antwoordde: ''Pas op, hij is een moslim zoals alle anderen en verdient onze gebeden. Er is geen verschil'' 

Ook Hassan heeft er nooit aan gedacht zijn kind de rug toe te keren: ''Een kind is een geschenk van God. Een geschenk dat je neemt zoals het is. Mijn zoon is mijn eigendom niet. Ik moet hem grootbrengen en helpen te worden wie hij wil zijn.''

Dat er mensen zijn die het niet aanvaarden dat hij zijn zoon blijft steunen, begrijpt Hassan niet: ''Er zijn jongeren in de gevangenis waarvan de ouders hen ook blijven steunen en bezoeken. Ook al hebben ze gestolen of gemoord, hun ouders verstoten hen niet. Wat is nu het ergste: homo zijn of iemand vermoorden?''

Bron: Zaman Vandaag