Merhaba lanceert videoreeks met levensechte getuigenissen

 

In het kader van haar vijftiende verjaardag creëerde Merhaba een reeks video’s die een realistisch beeld moeten schetsen van de situatie waarin haar achterban zich bevindt. “In het publieke debat lijkt het alsof homoseksualiteit en een migratieachtergrond onverzoenbaar zijn,” stelt voorzitter Adel Kassem, “maar in onze dagdagelijkse praktijk zien wij vooral hoopvolle signalen.”

De laatste jaren is er in het publieke debat steeds meer aandacht voor Merhaba’s thematiek en doelpubliek. Helaas is het discours vaak heel negatief en polariserend, waardoor de illusie ontstaat dat de holebinegativiteit onder mensen met migratieachtergrond totaal is, en holebi-jongeren moeten kiezen tussen zichzelf en hun familie.

Jongeren gaan dialoog aan met hun ouders
De videocampagne die Merhaba vandaag lanceert, moet een antwoord bieden op deze scheefgetrokken beeldvorming, en een realistisch beeld schetsen van de situatie waarin holebi-jongeren met een migratieachtergrond en hun ouders zich bevinden. Een van de video’s toont een vrouw van Turkse origine, die vertelt dat ze trots is op wie ze is maar uit respect voor haar ouders in bepaalde contexten terug in de kast kruipt. “Deze situatie sluit beter aan bij de realiteit die we kennen” vertelt voorzitter Adel Kassem. “Vroeger was voor veel jongeren de drempel of de angst om te praten over hun homoseksualiteit zeer hoog. Vandaag merken we dat heel wat jongeren wél de dialoog met hun ouders durven aangaan. Die dialoog is geen eenmalige gebeurtenis met een zwart-wit uitkomst, maar een langdurig proces waarbij de eigen verlangens en gevoelens én die van de omgeving in de weegschaal worden gelegd.”

Videoreeks verschaft broodnodige rolmodellen
Dat we in de media vooral getuigenissen horen van mensen die gebroken hebben met hun familie vindt Kassem problematisch: “Het schept de illusie dat coming out en verstoten worden hand in hand gaan, wat weinig bemoedigend is voor andere jongeren en ouders.

Het is voor zowel jongeren als hun ouders belangrijk dat ze ook verhalen horen van lotgenoten die wel een sterke familieband hebben kunnen behouden. Met de video’s wilden we net dat doen: een genuanceerd beeld schetsen van het evenwicht waar ouders en kinderen naar zoeken, en rolmodellen verschaffen waar mensen zich kunnen aan optrekken. We hopen dan ook vooral dat de getuigenissen een bron van hoop en steun zijn voor ouders en jongeren die dat evenwicht nog niet hebben gevonden.”

Klik hier voor de tweede video uit deze reeks

Klik hier voor de laatste video uit deze reeks

Wil je meer getuigenissen lezen? Klik hier of bestel onze brochure Stille Stemmen