Laatste video illustreert veerkracht van holebi's met een migratieachtergrond

 

 

De draag- en veerkracht van holebi’s met een migratieachtergrond is enorm groot. Dat is de boodschap die Merhaba vzw via een laatste video uit een driedelige reeks de wereld in wil sturen. Gezien de grote moeilijkheden waar onze doelgroep mee geconfronteerd wordt, is het ongelooflijk om te zie hoe sterk velen in het leven staan

 

De mens is een prachtwezen

In de derde video horen we het verhaal van Jamal. Een man die al heel jong voelde dat hij anders was, omwille van zijn Marokkaanse achtergrond, zijn aparte kledingstijl en het feit dat hij op mannen valt. Een man ook die kanker overwon, en daaruit de kracht putte om voor zichzelf te kiezen: “Kanker doet je beseffen wat een prachtwezen je bent, en dat je trots mag zijn op wie je bent. Ik wil mijzelf niet meer wegcijferen.”

Voor velen zal deze uitspraak als een evidentie overkomen, maar volgens Klaartje Van Kerckem, coördinatrice van dit project, is dat het niet: “Vele mensen uit onze achterban worden geconfronteerd met homofobie, racisme, en een gevoel van sociaal isolement. Als daar dan nog eens andere problemen bijkomen, zoals ziekte of armoede, dan zou je denken dat mensen bij de pakken gaan zitten. Maar vaak zien we net het omgekeerde, namelijk dat mensen enorm veerkrachtig zijn.” Van Kerckem heeft daarom bedenkingen bij het label “kwetsbaar” dat velen opgekleefd krijgen: “De mensen zelf zijn niet kwetsbaar, ze zijn net heel sterk. Maar het zijn de drempels en moeilijkheden waarmee ze geconfronteerd worden, die hen in een kwetsbare positie brengen.”

 

Blijvend verdriet

Opmerkelijk: in tegenstelling tot de vorige video’s, zien we deze keer geen acteur, maar Jamal zelf. Dat is niet toevallig, natuurlijk: na alles wat Jamal heeft meegemaakt, heeft hij bewust gekozen om zichzelf niet meer weg te cijferen. Voor ons en de regisseur was het dan ook evident om niet voor een acteur te kiezen maar Jamal zelf zijn verhaal te laten vertellen.

Het feit dat Jamal openlijk zijn verhaal wilt vertellen, betekent uiteraard niet dat alles rozegeur en maneschijn is. In de video beschrijft Jamal het gebrek aan betekenisvol contact met zijn ouders als “een groot verdriet”. Van Kerckem:  “Ervoor kiezen om ten volle van jezelf te houden, kan soms betekenen dat je afstand moet nemen van mensen die een negatieve invloed hebben op je zelfbeeld of geluk. Als dat naasten zijn – zoals je ouders of broers of zussen – dan kan dat heel erg veel pijn doen. Daarom ook dat weinigen echt de deur definitief achter zich toetrekken, en de hoop blijft bestaan dat ouders een teken van aanvaarding hun richting uitsturen.”

Dat de deur op een kier blijft, horen we ook van Jamal zelf: “Ik heb een paar keer geprobeerd om de dialoog met mijn ouders aan te gaan, maar de gesprekken kwamen nooit echt op gang. De bal ligt nu in hun kamp. Als ze me graag zien, dan zullen ze me zelf wel contacteren.”

 

Ieder zijn eigen evenwicht

Het verhaal van Jamal staat in contrast met het verhaal van Deniz in de eerste video uit deze reeks. Daar zagen we hoe een actrice het verhaal van Deniz vertolkte, omdat die uit liefde voor haar ouders uit beeld wou blijven. “De kans is groot dat de publiek opinie positiever is over de video van Jamal, omdat hij openlijk durft te praten” voorspelt Van Kerckem. “Als het over homoseksualiteit gaat, dan is de normativiteit van ‘voor jezelf kiezen’ en ‘oprecht zijn’ heel erg groot, en worden andere evenwichten afgeschoten als hypocriet of verre van ideaal. Wij doen hier bewust niet aan mee, en vellen geen waardeoordeel over welke uitkomst beter is. Wat belangrijk is, is om samen met de persoon in kwestie te streven naar het evenwicht waar hij of zij zich het best bij voelt. En om ondertussen actief te werken aan een samenleving die niet uitsluit, zodat iedereen zich ten volle als prachtwezen kan uiten.”