Waarom krijgen we niet allemaal dezelfde titel van “menselijk wezen”?

>>>Cliquez ici pour la version française

Brussel,
Zondag 12 mei 2019  16u48,
Woorden van een jonge homoseksuele moslim,

Ik lig in mijn bed onder mijn dekbed, en ik ben in gedachten verzonken... Ik stel zoveel dingen in vraag, dat ik aan mijn eigen bestaan begin te twijfelen. De plotse stortvloed aan gedachten blijft voortrazen als een psychisch gevecht tussen de persoon die ik ben, de persoon die ik denk dat ik ben en de persoon die ik zou willen zijn. En na zorgvuldige reflectie, vraag ik me af of het niet een en dezelfde persoon is, die zich gewoon op specifieke tijdstippen in verschillende levenssituaties bevindt.

Wat kenmerkt een mens ten gronde? Is dat wat we zijn in de ogen van de samenleving op basis van administratieve papieren? Onze bankrekening? Onze origine? Onze overtuigingen? Al deze dingen die zo objectief zijn, maar die absoluut niets betekenen, en die toch een cruciale rol spelen in de ogen van anderen ...

Zou het niet het tegenovergestelde zijn? Wat kan een persoon beter karakteriseren dan onze daden? Stel dat we allemaal fysiek gelijk zijn en in een maatschappij leven waar er geen verschil is in afkomst, sociale klasse, seksuele geaardheid, etc. Stel je dat eens voor ... wat zou sterker zijn dan het belang van onze persoonlijke daden om te definiëren wie we zijn als individu? Van mijn kant heb ik nog geen antwoorden gevonden maar probeer misschien toch maar iets te vinden.

 

Allemaal mensen

Laten we weer even terugkeren naar onze maatschappij waar menselijk verschil veelvoudig en gevarieerd is: waarom zijn het onze verschillen en niet onze acties die bepalen wie we zijn? Je zou beginnen denken dat ons lichaam ons hart heeft voorbijgestoken, alsof we niet méér zijn dan simpele marionetten, geleid door populaire overtuigingen. Dominante overtuigingen die ervoor zorgen dat we voeling verliezen met onze innerlijke waarheid, en die zich uiten via onze diepste en soms zelfs onbewuste angsten die zich schuil houden in ons innerlijke koninkrijk, vastgeketend door de dominante sociale normen.

Waarom vertel ik dit allemaal? Omdat ik samen met u probeer te zoeken naar een beginpunt, een piste om na te denken over de ongelijke behandelingen die miljoenen mensen op aarde dagelijks ondergaan op het vlak van discriminatie, racisme, homofobie en zoveel andere onmenselijke dingen. Waarom krijgen we niet allemaal dezelfde titel van “menselijk wezen”? Mensen die gelijke rechten genieten en respect hebben voor verschil in kleur, seksuele keuze, geslacht, cultuur, uiterlijk, enzovoort.

 

Orkest van boosdoeners

Ik moet zeggen dat toen ik klein was, ik me nog niet zoveel vragen stelde. Ik was me nog niet bewust van het verborgen gelaat van deze wereld, en van de domheid van de Mensheid, die het onschuldig, dromerig, utopisch kind dat ik was veranderd heeft in een homoseksuele moslim die doodsbang is over wat morgen zal brengen. Waarom ben ik zo bang van zodra ik één stap buiten zet? Alsof de hele wereld samenzweert om mij kwaad te doen…

Al deze vragen en vele andere maken deel uit van mijn dagdagelijks leven, en leiden mijn gedachten en daden als een orkest van boosdoeners wiens melodie onze harten verwijdert van liefde en medeleven.

Vrede, geluk, familie, liefde, … al deze woorden die zo mooi zijn als men er in gelooft, klinken vals in het beeld dat ik in mijn korte bestaan gevormd heb van het leven. Zeg me eens : waar wachten we eigenlijk op om de kleine stofjes van sterren te laten schitteren, waarvan de enige limiet het universum is?

In de tussentijd blijf ik in mijn bubbel hopen dat iemand weet hoe alle barrières te doorbreken die ons verhinderen om te leven zoals we willen. Iemand die ons toelaat om de ketting van de menselijkheid te hervormen, en het licht in ons hart te laten terugkeren, zodat de onvoorwaardelijke liefde kan bloeien, en onze zielen bevrijd worden van onze duistere last.

 

 

Lees ook het verhaal van Yasmina

"Ik mis bondgenootschap, en vooral zusterschap"

Als Marokkaans-Belgische vrouw die op vrouwen valt, voelt Yasmina zich onderdrukt op veel verschillende fronten. Via haar muziek en slam poetry wil ze de wereld een geweten schoppen en aanzetten tot bondgenootschap: "Ik kan ondertussen zelf mijn vrouwtje staan, maar dat belet niet dat zusterschap en steun van anderen nog steeds onontbeerlijk zijn."

>>> Naar Yasmina's verhaal