Musti: "Blijf eerlijk voor jezelf"

Deze pagina mag niet worden vermenigvuldigd, gedeeld en/of openbaar gemaakt op welke wijze dan ook, zonder voorafgaande toestemming van Merhaba vzw. 

"Als ik terugkijk naar wat er is gebeurd sinds mijn familie weet dat ik homo ben, dan leer ik er vooral uit dat het me sterker heeft gemaakt." Aan het woord is de 24-jarige Musti uit Hasselt. Ons gesprek vindt plaats in een café in Genk waar hij kalm zit te wachten op zijn cappuccino. "Mijn moeder kwam te weten dat ik homo was toen mijn broer haar vertelde over een chatgesprek dat ik had met een jongen", vertelt Musti.

Interview door Hasna Ankal

 

Dat chatgesprek zag zijn broer per ongeluk en sindsdien is de band met zijn familie veranderd. "Het was niet mijn bedoeling om me dan al te outen bij mijn familie, ook al weet ik sinds mijn 12de levensjaar dat ik liever naar jongens dan naar meisjes keek. Nadat mijn broer en mijn moeder het wisten besloot ik het zelf aan mijn vader te vertellen. Hij schrok en hij schreeuwde dat zijn zoon geen homo kan zijn. Nadien kwam hij in mijn kamer langs me zitten en gaf hij me een kus op mijn voorhoofd. Ik wist dat hij van me hield, maar door de vijandige sfeer en de pesterijen, ben ik thuis weggelopen."

Het leven op straat bracht Musti bij andere problemen en zo geraakte hij in een jeugdinstelling. Het duurde zes jaren vooraleer hij zijn familie terug zou bezoeken. "Ik had een lange wandeltocht van ongeveer 2000 kilometer gemaakt naar Santiago de Compostella in Spanje om te bezinnen over mijn leven. Nadien belde ik mijn familie op. Ik was toen 21 jaar en ik wou proberen om de band met de familie te herstellen. Om de twee maanden kwam ik langs voor een bezoek, maar de conflicten bleven komen. Enkel mijn tante Layla en mijn jongere broer hebben mij altijd gesteund en begrepen. Nu bezoek ik mijn familie eens om de vijf maanden en dat doe ik vooral om mijn jongere broer te zien die ik enkel bij zijn thuis mag spreken."

Musti vindt het moeilijk om te wachten op de aanvaarding van zijn famillie. Vooral de band met zijn vader probeert hij te redden. "Hij belde mij in tranen op toen hij onlangs op de radio hoorde dat ik racistisch behandeld werd tijdens mijn job. Hij vroeg of hij mij met iets kon helpen. Het was de eerste keer dat ik mijn vader zo emotioneel hoorde praten. Maar ik heb sinds zijn reactie op mijn 'coming out' geweten dat ik voor hem zijn zoon bleef. En ik denk dat hij vreest om een slechte moslim te zijn als hij mij volledig zou aanvaarden. Daarom denk ik dat een gesprek met een imam hem rust zou geven, als die imam gewoon zou zeggen 'maak je geen zorgen want Musti is een goede kerel'."

Voor lotgenoten heeft hij volgende tip: "Zoek iemand die je kan vertrouwen om erover te praten of neem contact op met een organisatie als Merhaba, want je bent niet alleen. Probeer ook niet te boos te zijn op je ouders als ze afwijzend reageren. Probeer het door hun bril en door hun angsten te zien, maar blijf eerlijk voor jezelf." Dat advies geeft hij ook aan een jongen van Marokkaanse afkomst die hij zelf nu begeleidt. "Ik zie intussen een verandering in de goede richting. Tien jaar geleden kwam ik 'allochtone' homo's enkel tegen als ze uit het huis werden gegooid. Nu leer ik jongeren kennen die ondanks hun openlijkheid over hun seksualiteit nog thuis bij hun familie kunnen blijven."

 

Deze getuigenis maakt deel uit van de brochure "Stille Stemmen. Wil je graag een exemplaar ontvangen?  Of wil je zelf graag je verhaal vertellen?  Laat het ons weten via info@merhaba.be

Meer over Stille Stemmen 

Lees ook de andere getuigenissen:

Lozano: "Soms moet je gewoon eens aan jezelf denken"
Betul: "Ik wil mijn mama's onvoorwaardelijke liefde"
 

 

Deze pagina mag niet worden vermenigvuldigd, gedeeld en/of openbaar gemaakt op welke wijze dan ook, zonder voorafgaande toestemming van Merhaba vzw.