Lozano: "Soms moet je gewoon eens aan jezelf denken"

 

Foto door Delia Vermant

Ik ben opgegroeid in een allesoverheersende zigeuner machocultuur. Naar school gaan was voor velen niet nodig: je opleiding kreeg je door te leven. Scholen zaten dan ook vol met “boeren”, oftewel niet-zigeuners. En geld of niet, een dure auto was het statussymbool bij uitstek. Iedereen was geïnteresseerd in auto’s en kon er uren over praten, behalve ik. Al van sinds ik me kan herinneren heb ik me niet volledig thuis gevoeld in de gemeenschap. Ik ging graag naar school en was de enige die het goed deed. Ik had niet zoveel vriendinnetjes als anderen, geen interesse in auto’s, ging verder studeren, ging nooit mee op café met de mannen,…  Ik kreeg het dan ook vaak te horen: je bent toch geen janet hé? Waarop ik steevast en zonder twijfelen “Nee” antwoordde. Ook al wist ik het zelf eigenlijk niet zo goed… Maar “Ja” antwoorden zou sociale zelfmoord geweest zijn en een schande voor de familie!

Gelukkig ben ik kunnen gaan studeren met de steun van mijn moeder, én ben ik op kot kunnen gaan met een studentenleefloon.  Hier werd ik dan ook voor het eerst verliefd op een jongen. In het geheim natuurlijk, want dit mocht nooit uitlekken naar het thuisfront. Ook al wist ik dat mijn moeder hier geen probleem mee had, toch kon ik het niet vertellen, omdat ik wist dat zij de schuld ging krijgen mij homo gemaakt te hebben.

Uiteindelijk heb ik het ook nooit zelf verteld, het was een vriendin die het per ongeluk verklapte aan mijn moeder toen ik op reis was met een meisje. Niet echt natuurlijk: ik was op reis met mijn vriendje. Mijn moeder had wijselijk besloten om mij niets te laten weten over mijn outing, bang dat ik misschien niet ging terugkeren. Die kans zat er hoogstwaarschijnlijk wel in. Maar na thuiskomst kreeg ik al snel een telefoontje van mijn moeder, én vader. Het ene vol ontgoocheling dat ik zolang gezwegen had, maar met de duidelijke boodschap dat ikzelf gelukkig moest zijn. Het andere telefoontje, daar bespaar ik jullie de details van… Op 24-jarige leeftijd was ik dus eindelijk verlost van mijn grote geheim en moest ik niet meer elke dag liegen. Ik was eigenlijk best blij dat ik het zelf niet meer moest  vertellen, want de woorden “Ik ben homo”, zou ik nooit over mijn lippen hebben gekregen. Een pak van mijn hart dus, ook al kon ik langer dan een jaar  niet meer naar huis gaan.

Tot, op kerstavond, mijn moeder de vete tussen mij en mijn vader welletjes vond, en ons zowat verplichtte om kerst samen te vieren, weliswaar zonder mijn vriendje. De avond verliep met een bang hartje en redelijk geforceerd. Toch was mijn vader blij mij te zien, ook al werd er niet gesproken over de grote roze olifant in de ruimte. Eigenlijk nog altijd niet, waardoor de relatie met mijn vader zeer stroef verloopt. Met mijn moeder daarentegen kan ik volledig mezelf zijn. Het enige probleem is dat ze nog samenwonen en mijn vader mijn aanwezigheid wel tolereert, eufemistisch uitgedrukt, maar mijn vriendje na 5 jaar nog steeds niet welkom is.

Nu ja, op een bepaald moment heb ik de beslissing genomen om mijn eigen leven te leven, en me nog maar bitter weinig aan te trekken van wat mijn vader dacht, en over mij vertelde aan de familie. Uiteindelijk heb ik geen probleem met mijn seksuele oriëntatie, en achteraf gezien en gehoord, velen van mijn familie ook niet. Homo’s dat is iets van deze tijd en ze vonden dat mijn vader mee moest gaan met zijn tijd. Het kon toch niet zijn dat ik ongelukkig zou trouwen met een vrouw, zoals enkelen in de familie van de oude garde wel gedaan hebben. Dat heb ik ook altijd raar gevonden: men wist dat iemand homo was, maar zolang dit niet publiekelijk beleefd werd, was het oké…

Het is dan ook door de steun van mijn liefje, mijn moeder, oma en nog een handjevol mensen dat ik sinds kort mezelf kan en wil zijn, ongeacht wat anderen van mij denken. En ja, soms moet je echt wel eens aan jezelf denken! 

 

Deze getuigenis maakt deel uit van de brochure "Stille Stemmen. Wil je graag een exemplaar ontvangen?  Of wil je zelf graag je verhaal vertellen?  Laat het ons weten via info@merhaba.be

Meer over Stille Stemmen 

Lees ook de andere getuigenissen: 

Kezban: "Ik wil mijn mama's onvoorwaardelijke liefde"