Kezban: "Ik wil mijn mama's onvoorwaardelijke liefde"

Deze pagina mag niet worden vermenigvuldigd, gedeeld of openbaar gemaakt op welke wijze dan ook, zonder voorafgaande toestemming van Merhaba vzw. 

 

Ik ben Kezban en ik ben het levende bewijs dat clichés en vooroordelen bullshit zijn. Ik ben een Turkse vrouw en in tegenstelling tot wat het cliché wil allesbehalve op mijn mond gevallen. Onderdrukt worden staat niet in mijn woordenboek: ik kom op voor mijn rechten, vecht om te mogen zijn wie ik ben, en blijf discussiëren tot ik mijn gelijk krijg. Mijn moeder en vader worden er soms moe van. Maar ik heb het van geen vreemden: mijn familie zit vol met sterke vrouwen die hun vrouwtje kunnen staan. Je zou bijna medelijden hebben met hun mannen…

Ik ben een lesbische vrouw, maar allesbehalve mannelijk. Ja, ik speel voetbal, maar daarmee is de kous ook af wat zogezegd “mannelijk” gedrag betreft. Ik heb altijd lang haar gehad, draag rokjes en heb een zwak voor hoge hakken. Handig wel, zo valt het niet op voor mensen uit de Turkse gemeenschap dat ik lesbisch ben.

Ik ben een Turkse lesbische, en ook hier, beantwoord ik niet aan het cliché van arm schaap dat gered moet worden. Ik ben goedlachs, hou van het leven, en bovenal: ik weiger mij een bepaalde levensstijl te laten opleggen. Als vrouw van Turkse origine is het niet evident om lesbisch te zijn, maar ik sluit me niet langer op in de spreekwoordelijke kast.

Het is ooit wel anders geweest. De eerste keer dat ik dacht dat ik homoseksueel was, was toen ik verliefd werd op mijn beste vriendin. Maar ik dacht toen dat dit maar een fase was in mijn adolescentie, dat het wel zou overgaan, en ben dus niet op mijn gevoelens ingegaan. Ik dacht toen bij mezelf “dit zal me niet meer overkomen”. Maar enkele jaren later, op mijn 17de, werd ik weer verliefd op een meisje… We leerden elkaar kennen via vrijwilligerswerk, en werden beetje bij beetje verliefd. Deze keer ben ik wel op mijn gevoelens ingegaan, maar we hebben samen de beslissing gemaakt om dit niet openbaar te maken. Onze vrienden en haar familie waren op de hoogte, maar voor mijn eigen familie moest het verborgen blijven. Ik was bang dat mijn ouders het zouden afkeuren, en ik voelde me nog niet sterk genoeg om me daartegen te verzetten. Moeilijk was het niet om onze relatie verborgen te houden, want mijn ouders kenden haar als mijn beste vriendin, en afspreken ging dus heel gemakkelijk.  Als koppel waren we wel vaak op onze hoede, we hielden bijvoorbeeld elkaars hand niet vast of gaven elkaar geen kus in het openbaar. Ik heb het geluk dat ik een vriendin had die daar begripvol mee omging. Want het lijkt me niet evident om samen te zijn met iemand die haar geaardheid verborgen houdt, terwijl je zelf al lang uit de kast bent.

Na 5 jaar leek het wel eens tijd om samen te gaan wonen en mijn ware ik te tonen aan mijn ouders. Goed voorbereid weliswaar. Ik ben eerst en vooral gaan praten met mijn tante, en samen met haar en mijn vriendin heb ik een soort script opgemaakt met daarin niet enkel de boodschap over mijn geaardheid, maar ook het belang dat ik hecht aan mijn ouders. Het moment dat ik ons plan uitvoerde, waren de reacties anders dan ik had verwacht. Mijn moeder was vooral in ontkenning: ze geloofde niet dat ik zo was, en was ervan overtuigd dat mijn vriendin mij zo gemaakt had. Mijn vader, zo leek het, had hier al eerder over nagedacht. Hij stelde vragen over hoe lang ik dit al wist, of mijn vrienden ook allemaal zo waren en of er veel mensen hiervan af wisten. 

Sinds mijn ouders het weten is er op zich niet zo heel veel veranderd. Ik was eindelijk uit de kast, maar het onderwerp werd erin geduwd en doodgezwegen. Mijn ouders hebben nog een lange weg af te leggen als het gaat over de acceptatie van mijn geaardheid. Hierdoor vind ik het moeilijk om naar de buitenwereld toe open te zijn over wie ik ben, want ik wil mijn ouders beschermen.  Net zoals veel andere Turkse meisjes ben ik mijn ganse leven al bezig met een moeilijke evenwichtsoefening. Het is nog steeds een uitdaging om de balans te vinden tussen wat ik wil en wat er van mij verwacht wordt. Ik ben vrij binnen de beperkingen van de gemeenschap. Ik wil opkomen voor mezelf, maar tegelijk wil ik niet dat mijn ouders door mij een slechte reputatie krijgen, of dat de rust van mezelf en die van mijn familie verstoord wordt. Ik ben heel voorzichtig in de beslissingen die ik neem en probeer te doen wat ik wil, maar zonder dat dit schade brengt aan de mensen in mijn omgeving.

Ik wil zijn wie ik ben, omringd door de personen die ik liefheb. Maar wat als net dat liefhebben een probleem is? Mijn mama zal het nooit accepteren, zegt ze. Ik begrijp het ergens wel, maar ik wil het niet aanvaarden. Ik wil haar onvoorwaardelijke liefde. Ik wil dat ze van me houdt zoals ik ben, en dat is niet evident. Ik zou de deur achter mij kunnen dicht trekken, maar dat wil ik niet. Daarvoor is mijn familie te belangrijk voor mij. En daarom blijf ik discussiëren. Blijf ik vechten om écht aanvaard te worden zoals ik ben. Ik probeer hen ervan te overtuigen dat ik niet raar of abnormaal ben. Ik steek mijn frustraties niet onder stoelen of banken en weerleg hun argumenten. Ik ben wel blij dat ik het verteld heb omdat het voor mij niet gemakkelijk was om te liegen tegen hen. Ik hoop voor mezelf dat er een dag komt dat als iemand me vraagt of ik een vriendin heb, dat ik daar ook eerlijk op kan antwoorden. Voor mijn ouders en familie hoop ik dat ze hier vrede mee kunnen sluiten. Het zou fantastisch zijn dat ik met mijn vriendin op bezoek kan gaan bij mijn familie en dat zij wordt verwelkomd zoals ze mijn vriend zouden verwelkomen als ik heteroseksueel was geweest...

 

Deze getuigenis maakt deel uit van de brochure "Stille Stemmen. Wil je graag een exemplaar ontvangen?  Of wil je zelf graag je verhaal vertellen?  Laat het ons weten via info@merhaba.be

Meer over Stille Stemmen 

Lees ook de andere getuigenissen:

Lozano: "Soms moet je gewoon eens aan jezelf denken"