Keltoum: "Mijn geloof en liefde zijn eindelijk verenigd"

>>> Go to the English version

In het kader van de internationale dag tegen holebi- en transfobie, vroegen we mensen uit onze achterban wat het jaarthema "Justice and Protection for All" voor hen betekent. In deze bijdrage vertelt Keltoum haar verhaal: "Door mijn beste vriendin besefte ik dat niet religie, maar de maatschappij en de druk van de gemeenschap of omgeving voor de meeste ophef en onrust zorgt."

Opgroeien als moslima in een Marokkaans gezin in België is een grote uitdaging. Eerst had ik wat tijd nodig voor mezelf om mijn seksuele geaardheid te ontdekken. Nadien worstelde ik met aan wie ik mijn verhaal zou toevertrouwen. Ik werd heel alert en voorzichtig, terwijl ik zoveel vragen had en zo veel wilde ontdekken.

 

Mijn eerste liefde

Mijn eerste bescherming was om heel discreet te zijn in mijn ontdekkingstocht en altijd goed te observeren voor ik mezelf openstelde. Mijn eerste liefde was basketbal, wat me ook sterk hielp om mezelf beter te leren kennen en te leren omgaan met mijn geaardheid. Toen ik 15 jaar was, heb ik in mijn basketbalploeg vriendinnen leren kennen die ik kon vertrouwen en waarmee ik mijn moeilijkheden kon delen. We creëerden onze eigen veilige haven, waar we onze gedachten en gevoelens konden delen zonder oordeel. Het voelde zo bevrijdend: voor de eerste keer stond ik niet alleen met mijn emoties en vragen.

Ik ontdekte hier ook dat mijn roots niet de hoofdreden waren voor deze storm die door mijn leven raasde: mijn beste vriendin - die Belgische is en wiens ouders niet religieus zijn – zat in hetzelfde schuitje als ik en ervaarde gelijkaardige moeilijkheden als ikzelf. In haar geval had haar mama al een toekomstbeeld uitdacht voor haar dochter, dat zij helaas niet kon waarmaken. Hierdoor besefte ik dat niet religie, maar de maatschappij en de druk van de gemeenschap of omgeving voor de meeste ophef en onrust zorgt. Dit besef heeft mijn ogen serieus geopend.

Nadien, toen ik 20 was, heb voor het eerst van Merhaba gehoord. Dit opende een hele nieuwe wereld voor me: ik was niet meer gedwongen om in mijn veilige haven te blijven, ik hoefde me niet meer te verstoppen. Ik ontmoette meer mensen en besefte dat het perfect ok was om  mezelf te zijn. Mijn gevoelens mochten er zijn.

Angst en opluchting

Naarmate ik meer buitenging en mezelf durfde te zijn, begonnen meer mensen rondom mij te weten dat ik biseksueel ben. Ik begon me minder veilig te voelen, want ik besefte dat het slechts een kwestie van tijd zou zijn voor mijn familie het zou horen. Dus besloot ik om de grote stap te zetten en het mijn moeder te vertellen voor iemand anders de kans zou krijgen.

De reactie van mijn moeder was verrassend: voor ik de woorden had uitgesproken, wist ze al wat ik zou zeggen. Ik was heel opgelucht en we deelde onze bezorgdheden. Ze had het er al over gehad met mijn zussen, maar ze hadden vooral schrik voor de reactie van mijn broer. Mijn vader was al enkele jaren voor mijn coming out overleden, dus mijn broer was mijn enige grote angst die nog overbleef.

Helaas, een week nadat ik mijn verhaal met mama had gedeeld, heeft ze een ernstige hersenbloeding gehad, waardoor ze 7 jaar in het ziekenhuis heeft gelegen. Ik heb niet meer de kans gehad om het er met haar nog over te hebben. Het was een shock en pijnlijk, maar nadien was ik opgelucht dat ik dat openhartig gesprek nog met haar heb gehad. Het stelt me gerust dat ze het altijd heeft geweten en had er vrede mee.

 

Geloof en liefde verenigd

Mijn ouders waren altijd gelovig en praktiserend geweest, en hadden het ons doorgegeven met zachte hand, zonder ons ooit te dwingen. Ze vertelden ons steeds over het belang van religie, maar wel dat elk individu verantwoordelijk is voor zijn eigen daden. Tenslotte belandt elk van ons in ons eigen graf, en ze hadden hun plicht volbracht door ons de essentie mee te geven.

In de periode dat mijn mama in een woonzorgcentrum leefde, had ik heel wat conflicten met mijn broer, en begon ik in mijn geloof op zoek te gaan naar antwoorden. Ik besefte dat hoe meer ik over de Islam ontdektte, hoe meer ik mezelf versterkt voelde door kennis. Ik kon de vele dogma's ontkrachten en merkte op hoeveel de Islam net opkomt voor de onderdrukten uit alle lage en rangen.  Ik hoefde niet meer te kiezen tussen mijn geloof en mijn liefde: beide zijn een deel van me. En dus begon ik mijn hoofddoek te dragen op mijn 25ste, omdat ik me dichter bij God voelde en bevrijd was om mezelf volledig te kunnen zijn, zonder me te verbergen. 

 

Verscheurd en gestraft door onwetendheid

In België opgroeien is versterkend en geruststellend want gerechtigheid staat aan mijn zijde. Toch werd mijn angst werkelijkheid: toen mijn broer te weten kwam dat ik biseksueel ben, heb ik wat moeilijke confrontaties met hem gehad. Het blijft tot vandaag moeilijk bespreekbaar, en om spanningen te vermijden heb ik mijn coming out heel discreet gehouden, vooral om mijn naaste te beschermen.  

Het doet pijn dat wie ik lief heb, niet aanvaard wordt. Het verscheurt me dat mijn zijn steeds in vraag wordt gesteld. Ik voel me gevangene van mijn eigen gevoelens. Mensen zien me liever in hun ideaalbeeld passen, dan dat ze me mijn eigen geluk gunnen. Als ik een gebroken hart heb, kan ik het niet helpen dan het als een straf te zien voor het “verkeerde” dat ik liefheb. Er is altijd die stem die me achtervolgt, die mijn gevoelens beoordeelt.

Zelfs in België is veiligheid, bescherming en rechtvaardigheid ver zoek, wanneer je te midden van bekritiserende en onwetende mensen zit. Ik ben dankbaar voor organisaties zoals Merhaba, die vechten en bruggen bouwen voor de stille en gedoofde stemmen. Ze helpen ons het onjuiste te bevechten en zorgen voor een ruimte waar we ons beschermd voelen.

 

 

Ariana en Luna: "Onze liefde is zo mooi, maar toch moeten we ze verbergen"

Wat betekenen veiligheid, rechtvaardigheid en bescherming voor een koppel waarvan 1 van de partners haar geaardheid moet verbergen? Het verhaal van Ariana en Luna schetst een pijnlijke realiteit die helaas voor velen herkenbaar is: "We moeten constant op onze hoede zijn. Wat als iemand haar herkent? Verdriet, frustratie en woede wisselen elkaar af. Het is écht niet eerlijk."

>>> Naar het verhaal van Ariana en Luna

 


Fatal error: Call to undefined function drupal_file_scan_write_cache() in /home/mehraba/domains/merhaba.be/public_html/includes/common.inc on line 2780