Voor iedereen ben ik de lieve, de vrolijke. Ik weet dat ik de préférée ben van mijn moeder en mijn tantes. ‘Meskina’ zeggen ze. Ik heb zin om te kotsen. Ik voel me een monster. De dag dat ze weten wie ik ben zullen ze de eersten zijn om me in het gezicht te spuwen. Ik speel niet eens komedie. Ik ben echt blij in mijn familie. Voor mij zijn ze alles. Soms weet ik niet meer wie ik ben, wat ik ben. Ik weet niet hoe het verder moet. Ik ben bang.

Nahid

De eerste keer dat ik een lesbische vrouw ontmoette, voelde ik pure afschuw. Ik werd er gewoon kwaad van en begreep niet vanwaar deze gevoelens kwamen. Als Christen had ik het moeilijk om ze in overeenstemming te brengen met de tolerantie die mijn geloof mij oplegt. Stel je voor hoe ik me voelde toen ik niet zo lang nadien besefte dat ik meer voor mijn vriendin voelde dan ik ooit had durven denken. Ik kon het niet geloven en toch wist ik dat het zo was. Voor ik erover hoorde, bestond het gewoon niet en kwam het niet bij me op. Toen ik me bewust werd van het bestaan van lesbische vrouwen, ontdekte ik het bij mezelf. Nu kan ik erom lachen, maar ik zweer dat ik echt geloofde dat ik besmet was! Daarna bedacht ik dat het een normale reactie was om mezelf te bevragen omdat ik er pas over had gehoord… En dan kwam de verwarring pas goed, want het begon mijn leven te beheersen en ik wist dat het in mezelf zat, dat het niet een probleem was dat van buitenaf kwam. Eigenlijk heb ik er voor mijzelf niet eens zo lang over gedaan. Eerst was er een grote crisis en na een paar maanden heb ik me erbij neergelegd. Ik wist het gewoon, ik weet het: ik ben gewoon lesbisch.

Nour

Ik was 40 toen ik haar ontmoette en mijn wereld helemaal overhoop werd gegooid. Ik was een Marokkaanse gehuwde vrouw en moeder van 5 kinderen, zij een vrije Westerse vrouw. God alleen weet welke jihad ik heb gevoerd tegen mijn eigen gevoelens! Eerst dacht ik dat dit het werk was van Chetan; achteraf heb ik begrepen dat ik voor de vrouwen ben. Ondertussen ben ik bijna 50. Mijn man is voor mij mijn beste vriend, maar ik heb hem nooit kunnen geven wat hem toekomt en ik voel mij daar verschrikkelijk schuldig over. Ik hou heel veel van hem en ik hou meer van mijn kinderen en kleinkinderen dan van wat ook op aarde, maar al 10 jaar lang hou ik ook van haar – zij is het die ervoor heeft gezorgd dat ik uit mijn jarenlange depressies ben geraakt, zij is het die mij zin geeft om te leven en mijn leven weer zin heeft gegeven; zij is het die mij ‘heel’ heeft gemaakt.

Zineb

In het lesbiennemilieu was ik altijd de enige allochtoon. Over het feit dat ik bi ben kreeg ik voortdurend commentaren en mijn dubbelleven vonden ze hypocriet. Er werd me constant gevraagd waarom mijn familie niet op de hoogte was van mijn liefde voor vrouwen. Het argument dat als ik voor mijn seksuele geaardheid zou uitkomen, ik geen deel zou uitmaken van de familie en van de Algerijnse gemeenschap, vonden velen gewoon belachelijk. Ze waren het er over eens dat ik eindelijk eens voor mezelf moest opkomen. Ze begrepen niet dat moslims niet voor zichzelf, maar voor elkaar leven