Het is pas toen die man is gaan praten dat alles is uitgekomen en de miserie is begonnen. Ze hebben me verschillende keren in mekaar geslagen; ze zijn mijn winkel meerdere keren komen stukslaan. Mijn familie stak hen geld in de hand om me met rust te laten. Op straat werd ik nageroepen en mensen spuugden. Uiteindelijk ben ik naar Europa gevlucht. Toen ik me in Italië aanmeldde bij een gay organisatie en om hulp vroeg hebben die me gezegd dat ik meteen moest ophoepelen. Toen ik bleef smeken om gehoord te worden en informatie te krijgen, hebben ze me er gewoon uitgegooid. Daar stond ik dan: uitgestoten in mijn eigen land en ongewenst in een ander.

Ismael

Ik ben een moslim en voel alsof ik een vloek in me heb. Ik word hier echt droevig van! Ik vraag me af waarom, als god dit toch haram vindt, hij mij dit dan gegeven heeft? Ik zoek naar antwoorden. Ik denk het is een test van god om te zien als je sterk genoeg bent. Maar dat ben ik niet. Ik ben een homo ik word verliefd op mannen - niet om hun uiterlijk maar innerlijk! Ik kan er niks aan doen! Echt elke dag, elke dag maak ik dit mee! Ik voel me eenzaam en alleen want heb geen homovriend, ik ken alleen hetero’s.

Yasser

Ik heb lang getwijfeld, maar ik heb het uiteindelijk verteld aan mijn broer. Hij reageerde niet zo heel goed als ik hoopte. Toch luchtte het me op. Ik denk dat hij tijd zal nodig hebben. Ik heb er ook meer dan 6 jaar over gedaan om  mezelf te zien zoals ik ben.

Eerlijk duurt het langst. Het zal onze band sterker maken, daar ben ik van overtuigd.

Farid

Moslims kunnen geen homo zijn. Dus zwijgen ze bij mij thuis over het onderwerp. Ik wil mijn ouders niet teleurstellen. Ze hebben al zo hard mogen knokken om hun kinderen te laten studeren. Ik werk dag en nacht om iets terug te kunnen geven. Ik probeer mijn gevoelens diep weg te stoppen. Want ik wil hun niet kwetsen. Ik ben bang voor de toekomst. Oh god, waarom kon ik niet gewoon leven, zonder angst om teleur te stellen? Zonder angst om lief te hebben?

Hakan

Tijdens mijn  humaniora werd ik verliefd op iemand in mijn klas. Ik probeerde het eerst te verdringen…door met meisjes om te gaan. Maar tevergeefs, mijn gevoelens werden alsmaar sterker. Ik was begin de 20 toen ik met zekerheid wist dat ik enkel op mannen viel.

Via een affiche kwam ik te weten dat er homofuiven werden georganiseerd. Ik wou er graag naartoe gaan maar de drempel was zo hoog. Uiteindelijk zette ik de stap en daar heb ik mijn eerste liefde leren kennen. Het klikte onmiddellijk. Ik was heel gelukkig met hem… Anderzijds kon ik mijn gevoelens met niemand in mijn omgeving delen, zelfs niet met mijn broers en zus waarmee ik nochtans een goede band had. Mijn ouders drongen mettertijd meer aan om mij te huwen, ik moest de Turkse/moslim traditie in ere houden.

Het werd op de duur ondraaglijk…ik kon die druk niet meer aan en heb dan noodgedwongen mijn grootste geheim onthuld. Hun reactie was erger dan ik me had voorgesteld. Mijn moeder barstte in tranen uit en mijn vader sloeg me bont en blauw, hij sprak van schande. Ik ben die avond het huis uitgevlucht en nooit meer teruggekeerd.