Homoseksualteit? Dat bestaat niet bij ons!

Author: 
Myriam Monheim

Bron: Merhaba/Rosadoc/Myriam Monheim

Iedereen heeft wel eens een minder positieve periode in zijn liefdesleven, op het werk of op sociaal vlak. Als je bij jezelf gevoelens ontdekt voor je eigen geslacht, kan dat heel moeilijk zijn: je weet niet goed hoe je om moet gaan met die aantrekkingskracht, het is niet evident om die gevoelens te aanvaarden, vooral als je allochtone roots en de culturele bagage die je in je opvoeding & ontwikkeling meedraagt deze gevoelens sterk afkeuren.

De situatie in de landen van herkomst is totaal verschillend van deze in de Westerse landen: terwijl in een groot aantal van die landen homoseksualiteit sterk afgekeurd wordt en soms zelfs gewoon verboden is, lijkt in West-Europa homoseksualiteit de normaalste zaak van de wereld. Homoseksualiteit is haast onzichtbaar in niet-westerse landen en wordt ook anders beleefd, terwijl hier in het Westen het homo-zijn een manier is van zijn identiteit "tentoon te spreiden".

Binnen de allochtone gemeenschappen heerst diezelfde onzichtbaarheid. Die "selectieve blindheid", die onzichtbaarheid, de onwetendheid of de negatieve inkleuring van het begrip homoseksualiteit maken het mogelijk dat zelfs sommigen dingen beweren als: "Homoseksualteit is iets Westers" of "Homo's, dat bestaat niet bij ons".

Soms is de druk van de gemeenschap om op het rechte pad te blijven (trouwen en kinderen krijgen) zó groot, worden allochtone holebi's dermate gestigmatiseerd, dat ze breken met hun familie en gemeenschap. Anderen vinden wel begrip en steun binnen hun familie (broers en zussen blijken soms bondgenoten), en zijn bereid om binnen de ruimere gemeenschap een hetero-rol te spelen, terwijl hun liefdesleven zich in het verborgene afspeelt.

*En toch bestaan die gevoelens ...

Je weet het, met je gevoelens kun je niet terecht bij je familie en vrienden die er ontzettend negatief tegenover staan.

Er razen vol vragen door je hoofd: Hoe kan ik allochtoon én holebi zijn? Hoe kan ik mijn band met mijn roots, mijn gemeenschap, mijn familie behouden zonder mezelf te verloochenen? Hoe kan ik moslim, katholiek, hindoe, ... blijven zonder mijn homogevoelens te ontkennen? Hoe kan ik liefhebben en in vrede leven met mijn familiale omgeving? Hoe bespaar ik mijn familie dit leed? Zou ik huwen, dan gaat het misschien wel vanzelf over? Is dit leven nog waard te leven?

*Moeilijk gaat ook ... !

Allemaal moeilijke, delicate vragen waar je mee kan worstelen, waar je heel lang over kan piekeren ... zonder goed te weten wat te doen. Een ding moet je goed voor ogen houden: de antwoorden zijn niet altijd eenvoudig of eenzijdig te beantwoorden, je moet je eigen situatie inschatten en je kan ook veel leren uit de situatie van andere allochtonen die dezelfde twijfels en gevoelens hebben als jij, maar die ondertussen hun eigen ingeslagen weg hebben afgelegd waarin ze blijkbaar toch een eigen manier gevonden hebben waarbij ze haast iedereen tevreden stellen: in de eerste plaats zichzelf, daarna hun familie en de rest van de gemeenschap.

Sommige families hebben het heel moeilijk met de ontdekking van de homoseksualiteit van hun kind, en soms leidt dat ook tot een breuk. Maar vaak overwint na een tijdje de liefde voor het kind het van die eerste reactie van afwijzing.

Je moet je je in hun plaats stellen: van kleinsaf aan hadden ze een beeld voor ogen en plots ligt die droom van "huwen en kinderen" aan diggelen en zitten ze met angst en schaamte. Dezelfde gevoelens waar jij mee worstelde. Gun ze ook de tijd die jij nodig had om alles op een rijtje te zetten. Sommige ouders gaan het nooit aanvaarden, wat de stabiliteit en het welzijn van hun kind niet ten goede komt. Uitgescholden worden, aan de deur gezet worden, ... verzwakken de situatie van mannen en vrouwen die ook die last van holebi-gevoelens te hebben liever niet hadden gedragen. Als homo zijn een keuze was, waarom zou je er dan voor "kiezen"? Kan je trouwens kiezen hetero te zijn?
 

*En de vrouwen?

Het grote verschil tussen de positie van meisjes en jongens in de meeste allochtone gezinnen speelt natuurlijk ook hier een belangrijke rol. Jongens kunnen zich vaak gemakkelijker onttrekken aan het gezag van de ouders en ervaren vaak ook minder druk om de traditionele waarden in ere te houden.22 Van meisjes wordt vaak een strikte gehoorzaamheid verwacht, terwijl jongens juist heel erg vrij worden gelaten.

In vergelijking met allochtone homo's, zijn lesbiennes "nagenoeg onzichtbaar". Ze hebben minder kans om aansluiting te vinden bij lotgenoten. Eén van de anonieme manieren waarop dat voor sommigen toch lukt is het internet. In het boek van el Kaka & Kursun vertelt een meisje hoe ze in de chatroom "ervaringen uitwisselen en samen piekeren over de toekomst waar veel meiden bang voor zijn. Ze vrezen dat ze, welke weg ze ook inslaan, een ongelukkig leven tegemoet gaan." Veel allochtone lesbiennes zouden hoe dan ook in een huwelijk terecht komen en "lijden in stilte". Net als voor jongens bestaan er geen begrippen voor homoseksualiteit als een identiteit, enkel voor seksueel gedrag. Seksualiteit bij vrouwen is echter een nog veel groter taboe. Meisjes worden niet geacht om verlangens te hebben en maagdelijkheid is een erg centrale waarde in de cultuur.

Openlijk lesbische moslimvrouwen, zoals de Canadese Inshrad Manji, vormen een heel grote uitzondering. Met haar boek The Trouble with Islam groeide Manji uit tot een icoon van de roep om vernieuwing en modernisering van de islam van binnenuit. Voor haar is lesbisch zijn "het allergrootste taboe binnen mijn geloof". Haar openlijke kritiek op de "interne verkramping" van haar religie heeft haar heel wat tegenwind en zelfs bedreigingen opgeleverd. Tegelijk vormt ze ook een rolmodel voor heel wat jonge moslima's.  http://www.rosadoc.be/site/nieuw/start.htm